Στα αρσενικά και τα θηλυκά, τα φτερά είναι λευκά με μαύρες άκρες. Το θηλυκό έχει επίσης δύο μαύρες κηλίδες. Η κάτω πλευρά κάθε φτερού έχει χρώμα ανοιχτό πρασινωπό και χρησιμεύει ως εξαιρετικό καμουφλάζ όταν είναι σε ηρεμία. Το άνοιγμα των φτερών της πεταλούδας φθάνει κατά μέσο όρο 5 έως 6,5 cm.

Τα αυγά έχουν κίτρινο χρώμα και μια μόνο πεταλούδα μπορεί να βάλει συνολικά έως και 600 αυγά. Τα αυγά εκκολάπτονται σε μια εβδομάδα ή δύο, ανάλογα με τη θερμοκρασία.

Το 2010 η πεταλούδα βρέθηκε στο Nelson της Νέας Ζηλανδίας, όπου είναι γνωστή ως η μεγάλη λευκή πεταλούδα. Κατατάσσεται ως ανεπιθύμητο παράσιτο λόγω της πιθανής επίδρασης στις καλλιέργειες.

Συναντάται σε μεγάλους, ανοιχτούς χώρους, καθώς και αγροκτήματα και κήπους λαχανικών, λόγω της διαθεσιμότητας τροφής. Ορισμένες περιοχές που προτιμούνται περιλαμβάνουν τοίχους, φράχτες και κορμούς δέντρων. Οι καλλιέργειες που είναι περισσότερο ευαίσθητες στη Pieris brassicae είναι εκείνες του λάχανου, το κουνουπίδι, το κράμβη κα.

Οι κυριότεροι θηρευτές της πεταλούδας είναι τα πουλιά. Επίσης, εκπέμπουν όμως μια δυσάρεστη οσμή που αποτρέπει τους θηρευτές.

Πηγές-Πληροφορίες:
wikipedia.org/wiki/Pieris_brassicae [31/05/2018]

Φωτογραφίες: Φώτω Κόνσολα, Χάρης Τρουβάς

The post Η μεγάλη λευκή πεταλούδα Pieris brassicae appeared first on Lemnos Nature.

To επιστημονικό του όνομα Thalassoma, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις θάλασσα (Thalassa) και σώμα (soma). Από το σώμα του που περιέχει όλα τα χρώματα της θάλασσας.

Πολύχρωμο ψάρι που παρουσιάζει αλλαγές καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής του τόσο στο φύλο όσο και στα χρώματα.

Είναι βενθικό είδος (σε νερά από 1 μέτρο έως 150 μέτρα), που ζει κυρίως σε πετρώδεις πυθμένες. Είναι μοναχικό ψάρι, παρότι κάποιες φορές μπορεί να βρεθεί σε μικρές ομάδες.

Το μήκος του φτάνει τα 25 cm. κι έχει ατρακτοειδές σώμα.

Αυτό το ψάρι αλλάζει το φύλο κατά τη διάρκεια της ζωής του, πρώτα το ψάρι είναι θηλυκό (πρωτογόνο). Επίσης το χρώμα αλλάζει (χρωματικός διμορφισμός). Οι ενήλικοι προσδιορίζονται από την κίτρινη ημισεληνοειδή ουρά. Τα μεγάλα αρσενικά γίνονται μπλε στο κεφάλι που καταλήγει πράσινο στην ουρά. Σώμα σκούρο πράσινο στο μπλε με κάθετες κόκκινες ραβδώσεις. Τα νεαρά έχουν ένα μεγάλο σκοτεινό σημείο στη μέση του ραχιαίου πτερυγίου και είναι καστανοκίτρινα με 5-6 ραβδώσεις.

Τρέφεται με μικρά μαλάκια και καρκινοειδή. Τα νεαρά αυτού του είδους συχνά καθαρίζουν άλλα ψάρια.

Πηγές-Πληροφορίες:
users.sch.gr/spangs
wikipedia.org/wiki/Ornate_wrasse
www.fishbase.se/summary/Thalassoma-pavo.html

Φωτογραφία: Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Γαϊτανούρι ή Γραβανάς (Thalassoma pavo) appeared first on Lemnos Nature.

Το μήκος τους κυμαίνεται συνήθως 15-28 εκατοστά, αλλά έχει ανεφερθεί και 36cm, ενώ μπορεί να φτάσει τα 16 χρόνια ζωής. Η πέρκα / πρικί έχει συμπιεσμένο σώμα και ψηλή ράχη, Το δεύτερο μισό του σώματος της είναι λεπτό. Το κεφάλι είναι σχετικά μικρό, εφοδιασμένο όμως με φαρδύ στόμα, οπλισμένο με πολύ μικρά δόντια. Η ράχη έχει ένα πρώτο ραχιαίο πτερύγιο που συγκρατιέται από αγκαθωτές ακτίνες, αρκετά ψηλό και φαρδύ. Το δεύτερο ραχιαίο συγκρατιέται από μαλακές ακτίνες. Το κοιλιακό και εδρικό πτερύγιο είναι αρκετά φαρδιά και το ουραίο είναι γεροδεμένο. Χαρακτηριστικό των περκιδών είναι η παρουσία δυο αγκαθωτών ακτινών στο εδρικό πτερύγιο. Η ράχη είναι γκρίζα – πρασινωπή, τα πλευρά γκρίζα – ασημί που τείνουν στο πρασινωπό, με 5 έως 9 κάθετες λουρίδες καστανές ή καστανοπράσινες. Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο έχει στο πίσω μέρος μαύρες κηλίδες. Η κοιλιά είναι άσπρη και τα κάτω πτερύγια κοκκινωπά. Το βραγχιακό επικάλυμμα είναι εφοδιασμένο στην άκρη με μια κοντή αιχμή. Αν και βρίσκεται και σε νερά όχι πολύ διαυγή, γενικά προτιμά, τα καθαρά και διαφανή, με βυθό από βότσαλα, βράχια, φύκια ή ανάμικτο. Πιο σπάνια βρίσκεται σε βυθό από χώμα ή σκεπασμένο με βούρκο. Οι πιο μεγάλες πέρκες προτιμούν βραχώδεις βυθούς. Ζει σε κοπάδια λίγο ή πολύ πολυάριθμα, ειδικά κατά το νεανικό στάδιο. Οι μεγάλες πέρκες ζουν απομονωμένες ή σχετικά μακριά η μια από την άλλη, αφού εξαιτίας της αδηφαγίας τους, η ακτίνα δράσης τους είναι αρκετά μεγάλη.

Αναπαράγονται τον Απρίλιο και τον Μάιο όταν η θερμοκρασία του νερού δεν έχει ακόμα υπερβεί τους 10ο C. Η ωοτοκία είναι εποχιακή και εξαρτάται από την φάση της σελήνης. Τα αυγά, κολλημένα σε μακριές ταινίες είναι μικρά και πολυάριθμα. Η ταινία στερεώνεται από την μια άκρη σ’ ένα φύκι ή σε άλλο βυθισμένο αντικείμενο, ενώ η άλλη άκρη είναι ελεύθερη. Τα αυγά είναι ανοιχτόχρωμα, τείνουν στο κιτρινωπό και ανοίγουν 20 μέρες μετά, με μέτρια θερμοκρασία του νερού. Είναι ψάρια ερμαφρόδιτα, καθεμιά γεννά και γονιμοποιεί μόνη της τ’ αυγά της από Ιούλιο έως Αύγουστο. Οι γόνοι μετά το άνοιγμα είναι πολύ μικροί και λεπτοί. Η πέρκα ωριμάζει σεξουαλικά όταν φθάσει τα 15 εκατ., που συμβαίνει τρία χρόνια περίπου μετά το άνοιγμα των αυγών.

Είναι γνωστή η αδηφαγία αυτού του ψαριού. Μια πέρκα 5 ή 6 εκατ. ακολουθεί γόνους και ρίχνεται με λαιμαργία σε κάθε τι που κουνιέται και έχει διαστάσεις που μπορεί να καταπιεί, και που της φαίνεται φαγώσιμο. Αργότερα τρέφεται με μικρά ψάρια, νύμφες εντόμων, οστρακόδερμα κλπ. Καταδιώκει για μικρές αποστάσεις, αλλά πολύ γρήγορα. Η δράση της είναι ταχύτατη. Την άνοιξη και το καλοκαίρι προτιμά να ζει στα μισά νερά, εάν ο βυθός έχει φύκια, ενεδρεύοντας στις άκρες της υποβρύχιας βλάστησης. Το χειμώνα η δραστηριότητα της είναι πολύ μικρότερη και μικρότερης ακτίνας. Το ψάρι πηγαίνει προς τον βυθό, όπου διαλέγει τα κατάλληλα μέρη, κατοικία σχεδόν μόνιμη μέχρι την επόμενη άνοιξη.

Πηγές-Πληροφορίες:
21/03/2018 wikipedia.org
21/03/2018 animalslife2.blogspot.gr
21/03/2018 fishbase.org

The post Πέρκα (Serranus scriba) appeared first on Lemnos Nature.

Η μουρμούρα είναι ψάρι με επίμηκες, με ωοειδές σώμα που έχει μήκος 20-30 εκατοστά, ενώ μπορεί να φτάσει ακόμα και το μισό μέτρο και 1 κιλό βάρος. Έχει μυτερό ρύγχος και σαρκώδη άσπρα χείλη. Το στόμα είναι αρκετά ανεπτυγμένο και τα μάτια μικρά τοποθετημένα ψηλά στο κεφάλι. Το χρώμα της είναι λαμπερό ασημί με 10-20 κάθετες καστανόμαυρες σειρές στη ράχη και στα πλευρά. Η ράχη είναι γκρι, τα πλευρά ασημί και η κοιλιά άσπρη.

Η μουρμούρα είναι ψάρι σαρκοφάγο τρέφεται με μαλακόστρακα, μαλάκια, σκουλήκια κ.λπ., ζει σε ρηχά νερά κοντά στις ακτές, σε βυθούς με άμμο ή αμμολάσπη και μαύρες φυκιάδες. Τη συναντάμε σε μικρά κοπάδια και σε βάθη που δεν ξεπερνούν τα 50 μέτρα, ενώ το μέγιστο βάθος είναι τα 150 μέτρα.

Αναπαράγεται την άνοιξη και το καλοκαίρι, μόλις κλείσει τα 2 χρόνια και φτάσει το μέγεθος των 14 εκατοστών. Το μέγιστη ηλικία ζωής που έχει αναφερθεί είναι τα 12 χρόνια.

Πηγές-Πληροφορίες:

09/02/2018 Μουρμούρα στη WikiPedia
09/02/2018 Sand steenbras στη WikiPedia
09/02/2018 Fishbase

Φωτογραφία:  Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Μουρμούρα (Lithognathus mormyrus) appeared first on Lemnos Nature.

Wildlife

On this island one may come across many species of wild fauna. Regarding mammals, there exists a population of Mediterranean seals (Monachus monachus), while on land it is common to encounter hedgehogs (Erinaceus concolor) wandering in the open air, and wild hares (Oryctolagus cuniculus), which previously caused damage to the primary sector of the island, but whose population is currently at an acceptable level.
In terms of invertebrates, the species of bush-cricket Rhacocleis agiostratica has been recorded and is registered as endemic to the island, among many others that are present there.
As far as amphibians and reptiles are concerned, one may encounter the European green toad (Bufotes viridis), the Caspian whip snake (Dolichophis caspius), the glass lizard (Pseudopus apodus) and Kotschy’s gecko (Mediodactylus kotschyi). All reptile species found on Agios Efstratios are entirely harmless to humans.

Birdlife

The island serves as a stop for many migratory species of bird, as it is situated along one of the main routes of the spring and autumn migration. At least 35 migratory bird species have been observed in this region, including: Eleonora’s falcon (Falco eleonorae), the European or common shag (Phalacrocorax aristotelis), the hooded crow (Corvus cornix), the rock dove or common pigeon (Columba livia), the chukar partridge (Alectoris chukar), the white wagtail (Motacilla alba), the common blackbird (Turdus merula), the common kestrel (Falco tinnunculus), the barn owl (Tyto alba), the common moorhen (Gallinula chloropus), the graylag goose (Anser anser), the mallard (Anas platyrhynchos), the flamingo, the great cormorant (Phalacrocorax carbo), the hoopoe (Upupa epops), the European bee-eater (Merops apiaster), the common kingfisher (Alcedo atthis), the whinchat (Saxicola rubetra), the Eurasian coot (Fulica atra), the grey heron (Ardea cinerea), and others.

The Oak Forest

With the highest peak, “Simadi”, reaching just 298m above sea level, the island is largely characterized by phryganic vegetation which covers the majority of its land surface. Nevertheless, the island’s landscape lends itself to walking trails. If one were to traverse the island, starting in the west (where the settlement is located) and reaching the opposite coast (on the east), they would pass through thyme, Sarcopoterium spinosum, freely roaming goats on arid land, and abandoned threshing floors and agricultural terracing, eventually stumbling upon an oak forest (Quercus ithaburensis subsp. macrolepis) which is truly worth a visit.

Video:  The forest

A remarkable feature of this forest is its homogeneity and dense arrangement, which is not surprising considering the island’s small human population. It begins at the top of the hills, covering a significant part of the western side of the island, reaching right down to the sea. Here, there are signposted paths for an easy descent among the oak trees, leading to small beautiful beaches.

Vegetation

Other species which one may encounter are: [trees] white willow, black poplar, common fig, [grasses] false dittany or Greek horehound, asphodelus, arum, fescue, oat, ballota, St. John’s wort, pot marigold or calendula, caper, crithmum, spurges, giant fennel, fennel, dead-nettles, and others.

Finally, during flowering season, one can find species of orchid on the island, such as: Anacamptis pyramidalis, Himantoglossum caprinum, Limodorum abortivum, Ophrys oestrifera, and Anacamptis morio.

Translation: Alexia Karageorgis

Original article by Foto Konsola: Άγιος Ευστράτιος: το νησί με την κρυμμένη φυσική ομορφιά

Sources:

04/09/2017 http://diakopes.in.gr/destinations/islands-of-north-aegean-sea/agios-efstratios/?cid=43523

04/09/2017 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%95%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82

04/09/2017 http://gym-ag-efstr.les.sch.gr/autosch/joomla15/images/stories/pdf/periverg.pdf

04/09/2017 http://aistratis.gr/?page_id=822

Photo: Foto Konsola

The post Agios Efstratios: the island with hidden natural beauty appeared first on Lemnos Nature.

Ο καθηγητής Μπαμπινιώτης στο Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης αναφέρει ότι η λέξη «μπαρμπούνι» προέρχεται από την ενετική «barbon» που είναι ή γενειάδα. Σημειώνω ότι στα ισπανικά «barbon» σημαίνει άντρας με μεγάλη γενειάδα και ότι η τρίγλη αναφέρεται ως «μυστακοφόρος» αλλά ενίοτε (από  αρχαιοτάτων χρόνων) και «γενειοφόρος». Στην ιχθυαγορά του Ριάλτο στην Βενετία τα μπαρμπούνια αναφέρονται ως «barboni». Στα τουρκικά είναι «barbubya» ενώ στα αλβανικά είναι «barbun», στα αγγλικά είναι «redmullet» και στα γαλλικά «rouget».

Το κεφάλι έχει κυβικό σχήμα και φέρει μεγάλο στόμα με μικρά πολυπληθή δόντια και στις δύο σιαγόνες, ενώ το ρύγχος είναι επιμηκυσμένο και στο άκρο φέρει τριχοειδείς άκανθες (οι οποίες λαϊκά αποκαλούνται “μουστάκια“, απ’ όπου και το όνομά του). Το σώμα είναι επίμηκες και καταλήγει σε τέσσερις επιμήκεις άκανθες.

Το μπαρμπούνι ζει σε πολλές θάλασσες των ευκράτων περιοχών του πλανήτη (και στις ελληνικές), κυρίως μέσα σε συμπλέγματα φυκών (φυκιάδες), ή σε αμμώδεις – ιλυώδεις βυθούς, όπου και αναζητά την τροφή του, την οποία αποτελούν διάφορα μικρά μαλάκια.  Βρίσκεται σε βάθη από 3 έως 90 μέτρα σε αμμώδεις ή λασπώδεις πυθμένες, αλλά και κατά καιρούς σε βραχώδες έδαφος. Ενώ, μπορεί να ζήσει μέχρι και 10 χρόνια.

Παραλλαγή του μπαρμπουνιού είναι η κουτσομούρα (Mullus barbatus), η οποία διαφέρει από το μπαρμπούνι στο χρώμα (είναι περισσότερο ανοικτόχρωμη), στο σχήμα του ρύγχους (στο άκρο του είναι περισσότερο “κοφτό”, απ’ όπου και το όνομά της) και στο ότι δεν φέρει εμφανές “μουστάκι”.

Αλλάζουν χρώμα και αναλόγως τα μέρη που ζούνε, τα πετρομπάρμπουνα είναι πιο κοκκινωπά.

Στο γένος Τρίγλη περιλαμβάνονται, ανάμεσα σε άλλα, τα εξής είδη:
Τρίγλη η χελιδόνα (Trigla hirundo, κοινώς χελιδονόψαρο)
Τρίγλη η λύρα (Trigla lyra)
Τρίγλη η χρυσόπτερος (Trigla surweletus)

Χαρακτηριστικά
– Ζεύγος Μουστάκια στο πηγούνι.
– Έως 40 εκατοστά σε μήκος.
– Δύο διακριτά ραχιαία πτερύγια.
– Πρώτο ραχιαίο πτερύγιο έχει σκούρα σημάδια.
– Διαμήκεις κόκκινες και καφέ ρίγες διατρέχουν το μήκος του σώματος.
– Το κεφάλι του είναι λιγότερο απότομο από ό, τι η συγγενής κουτσομούρα.

Πηγές – Πληροφορίες:

16/11/2017 Wikipedia.org
16/11/2017 bostanistas.gr

Φωτογραφία: Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Μπαρμπούνι (Mullus surmuletus) – Striped red mullet appeared first on Lemnos Nature.

Περιοχές – Σταθμοί για παρατήρηση πουλιών

Στον χάρτη προτείνουμε κάποιες διαδρομές που ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει πουλιά, αν και αρκετά είδη (ανάλογα την εποχή εμφανίζονται σχεδόν έξω από κάθε χωριό). Κάποια από τα είδη που μπορεί κανείς να δει είναι τα εξής:

Δείτε τη λίστα με τα Πουλιά της Λήμνου που μπορεί να συναντήσετε.

Τέλος, όσον αφορά τα ερπετά μπορεί κανείς  να συναντήσει είδη φιδιών (πίνακας)  όλα είναι ακίνδυνα για τον άνθρωπο.

Ο συνδυασμός περιοχών με ιδιαίτερη οικολογική αξία, οι ήπιες κλίσεις, τα χαμηλά υψόμετρα και το πλούσιο αγροτικό οδικό δίκτυο δίνουν την δυνατότητα στον επισκέπτη να αποδράσει και να ανακαλύψει τον φυσικό πλούτο της Λήμνου.

Διαδρομή 1 (Πλατύ – Θάνος – Διαπόρι – Φακός)

Διαδρομή 2 (Βάρος – Λύχνα – Μούδρος)

Διαδρομή 3 (Χορταρόλιμνη – Ασπρόλιμνη – Αλυκή)

Διαδρομή 4 ( Άγιος Αλέξανδρος – Νεφτίνα)

Σημείο 1 (Κτήμα παλαιάς Μητρόπολης, μικρός υγρότοπος)

The post Παρατήρηση πουλιών στο νησί της Λήμνου (Birdwatching) appeared first on Lemnos Nature.

Bird watching Areas – Stations

On the map we suggest some routes where visitors can observe birds, although several species (depending on the season) appear in the vicinity of the villages. Some of the species that can be seen are the following:

See the List of birds in Lemnos

Finally, as far as the reptiles are concerned, one can encounter various snake species (table), which are harmless to humans.

The combination of areas with particular ecological value, gentle slopes, low altitudes and the rich rural road network enable visitors to escape and discover the natural wealth of Lemnos.

Route 1 (Platy–Thanos–Diapori–Fakos)

Route 2 (Varos–Lychna–Moudros)

Route 3 (Chortarolimni–Asprolimni–Aliki)

Route 4 (Agios Alexandros–Neftina)

Point 1 (Old Cathedral property, small wetland)

The post Bird watching in Lemnos appeared first on Lemnos Nature.

Έχει φτερά που μοιάζουν με φύλα και τρέφεται με τσουκνίδες. Είναι χαρακτηριστική πεταλούδα του Αιγαίου πελάγους! Πετάει μεταξύ Μαρτίου και Σεπτεμβρίου, ανάλογα με την τοποθεσία.

Το γένος Polygonia περιλαμβάνει 14 είδη, που συναντώνται στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την εύκρατη Ασία και Βόρεια Αφρική. Ως γένος είναι άμεσα αναγνωρίσιμο από τον χαρακτηριστικό τραχύ σχήμα των φτερών. Οι πεταλούδες του γένους μοιράζονται ένα παρόμοιο μοτίβο στην άνω πλευρά με μαυριδερά σημεία και τα φτερά τους έχουν χρυσό-καφέ χρώμα σαν του εδάφους. Από την κάτω πλευρά τα φτερά τους μοιάζουν με νεκρά φύλλα ή φλοιούς δέντρων, ένα τέλειο καμουφλάζ για τους εχθρούς της!

Στιγμή ζευγαρώματος

Στην Ευρώπη συναντώνται μόνο 2 είδη: η Polygonia c-album και η Polygonia egea. Η πεταλούδα Polygonia egea ζει σε θερμές, ξηρές και βραχώδεις περιοχές, συμπεριλαμβανομένων απότομων πλαγιών, φαράγγια, αρχαιολογικά ερείπια, συνήθως σε υψόμετρα μεταξύ της στάθμης της θάλασσας και περίπου 1000μ.

Υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς το αν το είδος αυτό παράγει 2 ή 3 αυγά το χρόνο. Οι περισσότερες θεάσεις των ενήλικων πεταλούδων γίνονται τον Ιούνιο ή τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. Οι ενήλικες που πετούν τον Οκτώβριο πέφτουν σε χειμέρια νάρκη στο τέλος του μήνα, και θα “ξυπνήσουν” τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο του επόμενου έτους. Μετά τη χειμερία νάρκη τους, οι ενήλικες γεννούν τα αυγά τους μεμονωμένα στα φύλλα της τσουκνίδας.

Πληροφορίες -Πηγές:
learnaboutbutterflies.com [12-4-2017]
chiosnature.org [12-4-2017]

Φωτογραφία: Φυλλιώ Γιαρμαδούρου

The post Πεταλούδα του Λυκίσκου (Polygonia egea) appeared first on Lemnos Nature.

Το Polyphylla fullo βρίσκεται στη Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη. Εμφανίζεται πιο συχνά στην κεντρική και νότια Ευρώπη. Βόρειο όριό του είναι η νότια Σουηδία, στα ανατολικά Βαλκάνια και τον Καύκασο.

Αρσενικό σκαθάρι Polyphylla fullo με τις χαρακτηριστικές κεραίες

Θηλυκό Polyphylla fullo

Πηγές-Πληροφορίες:

en.wikipedia.org/wiki/Polyphylla_fullo [04/04/2017]

Φωτογραφίες: Φυλλιώ Γιαρμαδούρου, Χάρης Τρουβάς

The post Σκαθάρι πολύφυλλο (Polyphylla fullo) appeared first on Lemnos Nature.