Βρίσκεται συνήθως κοντά στην ακτή και προσκολλάται σε βράχια ή άλλα σκληρά αντικείμενα.

Σε αυτή την φωτογραφία βλέπουμε την Actinia “κλειστή” ενώ όταν ανοίξει εμφανίζονται “πλοκάμια” με τα οποία μπορεί και παγιδεύει την τροφή της.

Έχει κάποιες τοξίνες κι έτσι όταν έρθει σε επαφή με το δέρμα μας προκαλεί δυσφορία και πόνο.

Πηγές -Πληροφορίες:

[01/04/2021] https://animaldiversity.org/accounts/Actinia_equina/

Φωτογραφία: Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Τομάτα της θάλασσας (Actinia equina) appeared first on Lemnos Nature.

Ζει σε αμμώδεις και λασπώδεις περιβάλλοντα, σε σχισμές βράχων και σε βάθος από 1 έως 100 μ.

Τρέφεται με υπολείμματα, φύκια και πλαγκτόν. Αυτό το ολοθούριο είναι ένα από τα είδη που υπάρχουν. Ενώ στο νησί χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο ως δόλωμα.

Κατάσταση Πληθυσμού:  Γενικά ο πληθυσμός του σύμφωνα με την IUCN έχει χαρακτηριστεί ως Ελάχιστης Ανησυχίας (LC).

Πηγές -Πληροφορίες:

[01/04/2021] https://www.iucnredlist.org/species/180455/1632895

[01/04/2021] https://msgseafood.com/el/Holothuria_Tubulosa

Φωτογραφία: Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Ολοθούριο (Holothuria tubulosa) appeared first on Lemnos Nature.

Γιατί όμως δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε βαριά μηχανήματα για τον καθαρισμό των παραλιών;
Στις παραλίες σχηματίζονται οι «χαμηλά κινούμενες αμμοθίνες» που μπορούν να φτάσουν στο ύψος μέχρι και 3 μέτρα και τις συναντάμε πολύ κοντά στη θάλασσα. Οι αμμοθίνες παίζουν τεράστιο ρυθμιστικό ρόλο τόσο στην προστασία από τη διάβρωση της παραλίας, συγκρατώντας την άμμο (από τη δράση του ανέμου και των κυμάτων), όσο και στην οικολογική ισορροπία του παράκτιου οικοσυστήματος. Οι αμμοθίνες δημιουργούν ενδιαιτήματα για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και χαρακτηρίζονται από μία μεγάλη ποικιλία φυτών, τα οποία είναι προσαρμοσμένα στο αμμώδες έδαφος και στη θαλασσινή αρμύρα, ενώ παράλληλα φιλοξενείται και ανάλογη πανίδα. Επομένως, η εξαφάνιση των αμμοθινών σημαίνει την εξαφάνιση και των φυτών ή των ζώων που φιλοξενούν.

Η χρήση βαριών μηχανημάτων για την απομάκρυνση των φυκιών και της άλλης βλάστησης από την παραλία έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή των αμμοθινών, τη συμπίεση της άμμου και συνεπώς τον θάνατο ζώων που συμβιούν κάτω από την άμμο (σαλιγκάρια, σαύρες κλπ.).

Ποια χαρακτηριστικά φυτά φυτρώνουν στις αμμοθίνες;
Το πιο γνωστό φυτό είναι το κρινάκι της θάλασσας (Pancratium maritimum) ή Παγκράτιο το παράλιο, που το αποκαλούν και «κρινάκι της Παναγίας», γιατί τα άνθη του μυρίζουν τον Δεκαπενταύγουστο. Το κρινάκι αυτό είναι γνωστό από τις υπέροχες τοιχογραφίες στο παλάτι της Κνωσού της Κρήτης και στη Σαντορίνη. Επίσης στις αμμοθίνες αναπτύσσεται η καμπανέλα (Calystegia sοldanella), με τα άνθη της που μοιάζουν με ροζ μικρά χωνιά, η Αμμόφιλα και η Αγκαθιά, το θαλασσόκεδρο (Juniperus oxykedrus ssp Marcocarpa), ένα σπάνιο θαμνώδες φυτό (στην παραλία της Ελαφονήσου). Εκτός από τα καθαρά αμμόφιλα είδη, πάνω στις αμμοθίνες μπορεί να βρουν γόνιμο χώρο για να αναπτυχθούν και άλλα φυτά, όπως παπαρούνες, ή και τα γνωστά Αμάραντα στην παραλία των Βατερών της Λέσβου.

Να προστεθούν και τα γνωστά αλμυρίκια (ή αλμυρείχια σε τοπικές διαλέκτους), δενδρώδης βλάστηση που φύεται στα άκρα της αμμουδιάς και προστατεύει ανθρώπους και έδαφος από τον ήλιο και τη νοτιά (και χρειάζεται βέβαια κατάλληλη καλλιεργητική αποκλάδωση/ αραίωση κάθε χρόνο).

Ποια χαρακτηριστικά ζώα συμβιώνουν στις αμμοθίνες;
Στις αμμοθίνες βρίσκουν καταφύγιο και τροφή και αρκετά ζώα, γεννούν τα αυγά τους διάφορα πουλιά, κυκλοφορούν σαύρες κι άλλα ερπετά. Μικροσκοπικά σκουλήκια και βακτήρια ζουν προσκολλημένα στους κόκκους της άμμου. Επίσης στις αμμοθίνες απαντάται μεγάλος αριθμός εντόμων, σαλιγκαριών και ερπετών (π.χ. σαύρες, σκαθάρια, μύγες). Οι περισσότεροι ζωικοί οργανισμοί των αμμοθινών σκάβουν την άμμο και ζουν σε υπόγειες φωλιές για να αποφύγουν την ξηρασία ή ζουν στην περιοχή της αμμουδιάς που είναι πιο κοντά στη θάλασσα (ζώνη διαβροχής), ώστε να βρέχονται από τα κύματα. Πολλά πουλιά (κορυδαλλοί, χαραδριοί, γλάροι κ.α.) επισκέπτονται τις θίνες για την αναζήτηση της τροφής τους και την ωοτοκία.

Ποιοι γεννάνε τα αυγά τους στις αμμώδεις παραλίες;
Σε παραλίες με αμμοθίνες βγαίνουν τη θερινή περίοδο, για να γεννήσουν τα αυγά τους, οι θαλάσσιες χελώνες (Caretta caretta) (π.χ. στον Πλατανιά της Κρήτης). Εκτός από τις θαλασσοχελώνες, τα ερπετά που συμβιώνουν στις αμμοθίνες είναι το κροκοδειλάκι – σαύρα (Stellagama stellio) στο ανατολικό Αιγαίο (Ικαρία, Λέσβο), ο τυφλίτης (Pseudopus apodus) σχεδόν σε όλο το Αιγαίο, το λιακόνι (Chalcides ocellatus) στην Κρήτη κ.α.

Τέλος, στις απομονωμένες αμμοθίνες των λουρονησίδων (μία μακριά και πολύ στενή λωρίδα άμμου), όταν δεν πλησιάζουν άνθρωποι, γεννούν τα αυγά τους γλαρόνια, καλαμοκανάδες, στρειδοφάγοι και άλλα υδρόβια πουλιά. Τα αυγά αυτών των πουλιών έχουν μορφή, σχήματα και χρώματα που τα καθιστούν δυσδιάκριτα, καθώς ανακατεύονται με την άμμο και με τον τρόπο αυτό προστατεύονται από τους υπόλοιπους θηρευτές.

Τι πρέπει να προσέχουμε στις παραλίες κολύμβησης;
Οι αμμοθίνες έχουν συρρικνωθεί σημαντικά λόγω της αλλαγής του κλίματος και  δυστυχώς κινδυνεύουν από την ανθρώπινη επέμβαση. Η πυκνή οικοδόμηση των παραλιών και οι διάφορες χρήσεις, όπως τα υπαίθρια, αυτοσχέδια μπαράκια και καντίνες, οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες, και κάθε είδους θαλάσσιες αθλητικές δραστηριότητες τις απειλούν.

Τελικά ο εχθρός στις παραλίες μας δεν είναι τα αλμυρίκια και οι αμμοθίνες και δεν θα πρέπει να απομακρύνονται. Αυτά μακροπρόθεσμα μας προστατεύουν από την διάβρωση και αποτελούν δείκτη περιβαλλοντικής ποιότητας, και «διαφημίζουν» την παραλία μας ότι έχει «άριστη ποιότητα». Για αυτό τον λόγο θα πρέπει να τα προστατεύουμε και να τα συντηρούμε. Ο εχθρός είναι η πλαστική ρύπανση και η μόλυνση της θάλασσας από αστικά απόβλητα. Γενικά θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για τη βελτίωση της απόδοσης των βιολογικών καθαρισμών και την αποφυγή της ρίψης βοθρολυμάτων και άλλων ρύπων στη θάλασσα (π.χ. τιμές των εντερόκοκκων και άλλων μικροβίων εάν παρουσιάζονται αυξημένες στις παραλίες, στους κόλπους και στις εκβολές των χειμάρρων ή των ποταμιών υποβαθμίζουν την ποιότητα των υδάτων κολύμβησης). Επίσης, θα πρέπει να γίνεται σωστή χρήση και ορθολογική διαχείριση των κάδων απορριμμάτων/ σκουπιδιών και ανακύκλωσης στο παράκτιο περιβάλλον από τους πολίτες και τους τοπικούς φορείς.

*H Ράνια Τζωράκη είναι καθηγήτρια Διαχείρισης Παρακτίου Περιβάλλοντος στο Τμήμα Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

**Ο Κώστας Καλαμποκίδης είναι καθηγητής Φυσικών Καταστροφών στο Τμήμα Γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Αναδημοσίευση άρθρου [29/06/2020] https://www.kathimerini.gr/1084062/article/epikairothta/ellada/ta-fykia-kai-oi-ammo8ines-den-einai-o-ex8ros-stis-paralies-mas?fbclid=IwAR1jVYJulX8n9Kdw2VVTX3jZAcBC0-wbwt7XtzNoIMrMiuFRQO4ogPfPYGk

The post Τα φύκια και οι αμμοθίνες δεν είναι ο εχθρός στις παραλίες μας appeared first on Lemnos Nature.

Το παράσιτο που αφανίζει τους πληθυσμούς της Πίννας στη Μεσόγειο

Το 2016 στις ακτές της Ισπανίας εμφανίζεται σε το παράσιτο Hoplosporidum pinnae  και αφανίζει μεγάλους πληθυσμούς πίννας στη Δυτική Μεσόγειο. Το γεγονός ότι πιθανόν προέρχεται από την εισβολή κάποιου ξενικού είδους που το μετέφερε στα μεσογειακά ύδατα είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος αφού η πίννα δεν γνωρίζει αυτόν το κίνδυνο και είναι πλήρως εκτεθειμένη στα φονικά του αποτελέσματα.

Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN) ενημερώνει ότι από το 2016 έως σήμερα έχουν εντοπιστεί νέα σημεία θνησιμότητας από το παράσιτο στην Ελλάδα, την Τυνησία, τη Γαλλία και το Μαρόκο ενώ φαίνεται να συνεχίζει να επεκτείνεται γρήγορα. Η IUCN-Med   συνεχίζει να επεξεργάζεται μια αξιολόγηση για να αναλύσει τη συνολική έκταση αυτής της κρίσης κατά την προετοιμασία της εκτίμησης του κόκκινου καταλόγου αυτού του είδους.

Στην Ελλάδα η θνησιμότητα πληθυσμών Πίννας ξεκίνησε να παρατηρείται από το καλοκαίρι του 2018. Στην περιοχή του Βορείου Αιγαίου όπου ανήκουμε η οργάνωση Archipelagos –Institute of Marine Conservation μας ενημερώνει ότι ήδη έχει αφανιστεί το 90% του πληθυσμού της.

Άλλες απειλές

Η παράνομη αλιεία κυρίως από μη επαγγελματίες ψαράδες, προορίζεται ως εκλεκτό έδεσμα.

Προστασία

Ευρωπαϊκή Οδηγία 92/43 για τους Οικοτόπους

Συνθήκη Βαρκελώνης

Ελληνική Νομοθεσία

Πηγές –Πληροφορίες:

Archipelagos –Institute of Marine Conservation

[25/10/2019] http://archipelago.gr/pinna-pinna-nobilis-allo-ena-thalassio-idos-konta-ston-afanismo/?fbclid=IwAR1EFnpkQy-8lbJ8g87JvjtQyc8DdU5sadpNZpalxzWyr0VWDVOVOz1oVMA

Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN)

[25/10/2019] https://www.iucn.org/news/mediterranean/201907/mediterranean-noble-pen-shell-crisis-pinna-nobilis-june-2019-update

Lopez-Sanmartin, M. Fernandez, J.R.L. de la Herran, R. Garcia –March, J.R. & Navas, J.I. 2019. Evidence of mycobacterial presence in Pinna nobilis infected by Haplosporidium pinnae maintained under quarantine conditions. 1-4 Octubre 2019. Malaga.

Φωτογραφίες:

Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN)

[25/10/2019] https://www.iucn.org/news/mediterranean/201907/mediterranean-noble-pen-shell-crisis-pinna-nobilis-june-2019-update

The post Η Πίννα (Pinna nobilis) και οι κίνδυνοι που διατρέχει appeared first on Lemnos Nature.

Χάρτης εξάπλωσης του είδους

Από μαρτυρίες γνωρίζουμε ότι παλαιότερα η μεσογειακή φώκια παρατηρούνταν σε ανοικτές αμμώδεις παραλίες παρόλα αυτά στις μέρες μας (και έπειτα από την πίεση που δέχτηκε τα προηγούμενα χρόνια) την συναντάμε περισσότερο σε βραχώδεις ακτές ή παράκτιες σπηλιές (συνήθως με υποθαλάσσια είσοδο), όπου και βρίσκει καταφύγιο.

Mediterranean Monk Seal_www.iucnredlist.org

Κατά βάση είναι ένα ημερόβιο ζώο (εκτός και αν πιεστεί). Σχηματίζει μικρές ομάδες και τις περισσότερες φορές ζει μόνιμα σε μια περιοχή. Τρέφεται με ψάρια και κεφαλόποδα τα οποία κυνηγά σε βάθος μέχρι και 30 μέτρα. Το βάρος της κυμαίνεται στα 250-300 κιλά.

Η αναπαραγωγική περίοδος είναι από Απρίλιο μέχρι Δεκέμβριο με τις περισσότερες γεννήσεις να σημειώνονται Σεπτέμβριο. Τα θηλυκά γεννούν 1 μικρό και η εγκυμοσύνη κρατά περίπου 9-10 μήνες.

Προστασία

Η Μεσογειακή φώκια περιλαμβάνεται στο Παράρτημα ΙΙ & ΙV της 92/43 της ΕΟΚ και στο Παράρτημα ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης. Στην Ελληνική Νομοθεσία προστατεύεται από το 1981 με το Π.Δ. 67.  Το είδος αναφέρεται και στη Συνθήκη για το  Διεθνές Εμπόριο στα Απειλούμενα με εξαφάνιση είδη χλωρίδας & πανίδας (CITES).

Πληροφορίες –Πηγές:

Στρατής Δ. Βαλάκος, Παναγιώτης Παφίλης, Παναγιώτης Γεωργιακάκης, Γιώργος Παπαμιχαήλ, Πέτρος Λυμπεράκης, Χρύση Σίμου, Κώστας Ταξείδης (2012). Φυσική Ιστορία της Λέσβου /Άγρια θηλαστικά. Συλλογή Φυσικής Ιστορίας Βρίσας Λέσβου. ISBN: 978-960-466-115-2, σελ: 200-202

09/04/2019  https://www.iucnredlist.org/species/13653/117647375

The post Μεσογειακή φώκια (Monachus monachus) appeared first on Lemnos Nature.

H IUCN κατατάσσει το είδος ως Ελάχιστης  Ανησυχίας (LC).

Ο σαργός έχει εύγευστο και νόστιμο κρέας και θεωρείται ψάρι πρώτης ποιότητας.

Πληροφορίες -Πηγές:

17/07/2018 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%8C%CF%82

17/07/2018 http://www.iucnredlist.org/details/170155/0

Φωτογραφία: Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Δίπλοδος ο σαργός (Diplodus sargus) appeared first on Lemnos Nature.

To επιστημονικό του όνομα Thalassoma, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις θάλασσα (Thalassa) και σώμα (soma). Από το σώμα του που περιέχει όλα τα χρώματα της θάλασσας.

Πολύχρωμο ψάρι που παρουσιάζει αλλαγές καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής του τόσο στο φύλο όσο και στα χρώματα.

Είναι βενθικό είδος (σε νερά από 1 μέτρο έως 150 μέτρα), που ζει κυρίως σε πετρώδεις πυθμένες. Είναι μοναχικό ψάρι, παρότι κάποιες φορές μπορεί να βρεθεί σε μικρές ομάδες.

Το μήκος του φτάνει τα 25 cm. κι έχει ατρακτοειδές σώμα.

Αυτό το ψάρι αλλάζει το φύλο κατά τη διάρκεια της ζωής του, πρώτα το ψάρι είναι θηλυκό (πρωτογόνο). Επίσης το χρώμα αλλάζει (χρωματικός διμορφισμός). Οι ενήλικοι προσδιορίζονται από την κίτρινη ημισεληνοειδή ουρά. Τα μεγάλα αρσενικά γίνονται μπλε στο κεφάλι που καταλήγει πράσινο στην ουρά. Σώμα σκούρο πράσινο στο μπλε με κάθετες κόκκινες ραβδώσεις. Τα νεαρά έχουν ένα μεγάλο σκοτεινό σημείο στη μέση του ραχιαίου πτερυγίου και είναι καστανοκίτρινα με 5-6 ραβδώσεις.

Τρέφεται με μικρά μαλάκια και καρκινοειδή. Τα νεαρά αυτού του είδους συχνά καθαρίζουν άλλα ψάρια.

Πηγές-Πληροφορίες:
users.sch.gr/spangs
wikipedia.org/wiki/Ornate_wrasse
www.fishbase.se/summary/Thalassoma-pavo.html

Φωτογραφία: Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Γαϊτανούρι ή Γραβανάς (Thalassoma pavo) appeared first on Lemnos Nature.

Το μήκος τους κυμαίνεται συνήθως 15-28 εκατοστά, αλλά έχει ανεφερθεί και 36cm, ενώ μπορεί να φτάσει τα 16 χρόνια ζωής. Η πέρκα / πρικί έχει συμπιεσμένο σώμα και ψηλή ράχη, Το δεύτερο μισό του σώματος της είναι λεπτό. Το κεφάλι είναι σχετικά μικρό, εφοδιασμένο όμως με φαρδύ στόμα, οπλισμένο με πολύ μικρά δόντια. Η ράχη έχει ένα πρώτο ραχιαίο πτερύγιο που συγκρατιέται από αγκαθωτές ακτίνες, αρκετά ψηλό και φαρδύ. Το δεύτερο ραχιαίο συγκρατιέται από μαλακές ακτίνες. Το κοιλιακό και εδρικό πτερύγιο είναι αρκετά φαρδιά και το ουραίο είναι γεροδεμένο. Χαρακτηριστικό των περκιδών είναι η παρουσία δυο αγκαθωτών ακτινών στο εδρικό πτερύγιο. Η ράχη είναι γκρίζα – πρασινωπή, τα πλευρά γκρίζα – ασημί που τείνουν στο πρασινωπό, με 5 έως 9 κάθετες λουρίδες καστανές ή καστανοπράσινες. Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο έχει στο πίσω μέρος μαύρες κηλίδες. Η κοιλιά είναι άσπρη και τα κάτω πτερύγια κοκκινωπά. Το βραγχιακό επικάλυμμα είναι εφοδιασμένο στην άκρη με μια κοντή αιχμή. Αν και βρίσκεται και σε νερά όχι πολύ διαυγή, γενικά προτιμά, τα καθαρά και διαφανή, με βυθό από βότσαλα, βράχια, φύκια ή ανάμικτο. Πιο σπάνια βρίσκεται σε βυθό από χώμα ή σκεπασμένο με βούρκο. Οι πιο μεγάλες πέρκες προτιμούν βραχώδεις βυθούς. Ζει σε κοπάδια λίγο ή πολύ πολυάριθμα, ειδικά κατά το νεανικό στάδιο. Οι μεγάλες πέρκες ζουν απομονωμένες ή σχετικά μακριά η μια από την άλλη, αφού εξαιτίας της αδηφαγίας τους, η ακτίνα δράσης τους είναι αρκετά μεγάλη.

Αναπαράγονται τον Απρίλιο και τον Μάιο όταν η θερμοκρασία του νερού δεν έχει ακόμα υπερβεί τους 10ο C. Η ωοτοκία είναι εποχιακή και εξαρτάται από την φάση της σελήνης. Τα αυγά, κολλημένα σε μακριές ταινίες είναι μικρά και πολυάριθμα. Η ταινία στερεώνεται από την μια άκρη σ’ ένα φύκι ή σε άλλο βυθισμένο αντικείμενο, ενώ η άλλη άκρη είναι ελεύθερη. Τα αυγά είναι ανοιχτόχρωμα, τείνουν στο κιτρινωπό και ανοίγουν 20 μέρες μετά, με μέτρια θερμοκρασία του νερού. Είναι ψάρια ερμαφρόδιτα, καθεμιά γεννά και γονιμοποιεί μόνη της τ’ αυγά της από Ιούλιο έως Αύγουστο. Οι γόνοι μετά το άνοιγμα είναι πολύ μικροί και λεπτοί. Η πέρκα ωριμάζει σεξουαλικά όταν φθάσει τα 15 εκατ., που συμβαίνει τρία χρόνια περίπου μετά το άνοιγμα των αυγών.

Είναι γνωστή η αδηφαγία αυτού του ψαριού. Μια πέρκα 5 ή 6 εκατ. ακολουθεί γόνους και ρίχνεται με λαιμαργία σε κάθε τι που κουνιέται και έχει διαστάσεις που μπορεί να καταπιεί, και που της φαίνεται φαγώσιμο. Αργότερα τρέφεται με μικρά ψάρια, νύμφες εντόμων, οστρακόδερμα κλπ. Καταδιώκει για μικρές αποστάσεις, αλλά πολύ γρήγορα. Η δράση της είναι ταχύτατη. Την άνοιξη και το καλοκαίρι προτιμά να ζει στα μισά νερά, εάν ο βυθός έχει φύκια, ενεδρεύοντας στις άκρες της υποβρύχιας βλάστησης. Το χειμώνα η δραστηριότητα της είναι πολύ μικρότερη και μικρότερης ακτίνας. Το ψάρι πηγαίνει προς τον βυθό, όπου διαλέγει τα κατάλληλα μέρη, κατοικία σχεδόν μόνιμη μέχρι την επόμενη άνοιξη.

Πηγές-Πληροφορίες:
21/03/2018 wikipedia.org
21/03/2018 animalslife2.blogspot.gr
21/03/2018 fishbase.org

The post Πέρκα (Serranus scriba) appeared first on Lemnos Nature.

Η μουρμούρα είναι ψάρι με επίμηκες, με ωοειδές σώμα που έχει μήκος 20-30 εκατοστά, ενώ μπορεί να φτάσει ακόμα και το μισό μέτρο και 1 κιλό βάρος. Έχει μυτερό ρύγχος και σαρκώδη άσπρα χείλη. Το στόμα είναι αρκετά ανεπτυγμένο και τα μάτια μικρά τοποθετημένα ψηλά στο κεφάλι. Το χρώμα της είναι λαμπερό ασημί με 10-20 κάθετες καστανόμαυρες σειρές στη ράχη και στα πλευρά. Η ράχη είναι γκρι, τα πλευρά ασημί και η κοιλιά άσπρη.

Η μουρμούρα είναι ψάρι σαρκοφάγο τρέφεται με μαλακόστρακα, μαλάκια, σκουλήκια κ.λπ., ζει σε ρηχά νερά κοντά στις ακτές, σε βυθούς με άμμο ή αμμολάσπη και μαύρες φυκιάδες. Τη συναντάμε σε μικρά κοπάδια και σε βάθη που δεν ξεπερνούν τα 50 μέτρα, ενώ το μέγιστο βάθος είναι τα 150 μέτρα.

Αναπαράγεται την άνοιξη και το καλοκαίρι, μόλις κλείσει τα 2 χρόνια και φτάσει το μέγεθος των 14 εκατοστών. Το μέγιστη ηλικία ζωής που έχει αναφερθεί είναι τα 12 χρόνια.

Πηγές-Πληροφορίες:

09/02/2018 Μουρμούρα στη WikiPedia
09/02/2018 Sand steenbras στη WikiPedia
09/02/2018 Fishbase

Φωτογραφία:  Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Μουρμούρα (Lithognathus mormyrus) appeared first on Lemnos Nature.

Ο καθηγητής Μπαμπινιώτης στο Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης αναφέρει ότι η λέξη «μπαρμπούνι» προέρχεται από την ενετική «barbon» που είναι ή γενειάδα. Σημειώνω ότι στα ισπανικά «barbon» σημαίνει άντρας με μεγάλη γενειάδα και ότι η τρίγλη αναφέρεται ως «μυστακοφόρος» αλλά ενίοτε (από  αρχαιοτάτων χρόνων) και «γενειοφόρος». Στην ιχθυαγορά του Ριάλτο στην Βενετία τα μπαρμπούνια αναφέρονται ως «barboni». Στα τουρκικά είναι «barbubya» ενώ στα αλβανικά είναι «barbun», στα αγγλικά είναι «redmullet» και στα γαλλικά «rouget».

Το κεφάλι έχει κυβικό σχήμα και φέρει μεγάλο στόμα με μικρά πολυπληθή δόντια και στις δύο σιαγόνες, ενώ το ρύγχος είναι επιμηκυσμένο και στο άκρο φέρει τριχοειδείς άκανθες (οι οποίες λαϊκά αποκαλούνται “μουστάκια“, απ’ όπου και το όνομά του). Το σώμα είναι επίμηκες και καταλήγει σε τέσσερις επιμήκεις άκανθες.

Το μπαρμπούνι ζει σε πολλές θάλασσες των ευκράτων περιοχών του πλανήτη (και στις ελληνικές), κυρίως μέσα σε συμπλέγματα φυκών (φυκιάδες), ή σε αμμώδεις – ιλυώδεις βυθούς, όπου και αναζητά την τροφή του, την οποία αποτελούν διάφορα μικρά μαλάκια.  Βρίσκεται σε βάθη από 3 έως 90 μέτρα σε αμμώδεις ή λασπώδεις πυθμένες, αλλά και κατά καιρούς σε βραχώδες έδαφος. Ενώ, μπορεί να ζήσει μέχρι και 10 χρόνια.

Παραλλαγή του μπαρμπουνιού είναι η κουτσομούρα (Mullus barbatus), η οποία διαφέρει από το μπαρμπούνι στο χρώμα (είναι περισσότερο ανοικτόχρωμη), στο σχήμα του ρύγχους (στο άκρο του είναι περισσότερο “κοφτό”, απ’ όπου και το όνομά της) και στο ότι δεν φέρει εμφανές “μουστάκι”.

Αλλάζουν χρώμα και αναλόγως τα μέρη που ζούνε, τα πετρομπάρμπουνα είναι πιο κοκκινωπά.

Στο γένος Τρίγλη περιλαμβάνονται, ανάμεσα σε άλλα, τα εξής είδη:
Τρίγλη η χελιδόνα (Trigla hirundo, κοινώς χελιδονόψαρο)
Τρίγλη η λύρα (Trigla lyra)
Τρίγλη η χρυσόπτερος (Trigla surweletus)

Χαρακτηριστικά
– Ζεύγος Μουστάκια στο πηγούνι.
– Έως 40 εκατοστά σε μήκος.
– Δύο διακριτά ραχιαία πτερύγια.
– Πρώτο ραχιαίο πτερύγιο έχει σκούρα σημάδια.
– Διαμήκεις κόκκινες και καφέ ρίγες διατρέχουν το μήκος του σώματος.
– Το κεφάλι του είναι λιγότερο απότομο από ό, τι η συγγενής κουτσομούρα.

Πηγές – Πληροφορίες:

16/11/2017 Wikipedia.org
16/11/2017 bostanistas.gr

Φωτογραφία: Ιωάννης Γκαλιούρης

The post Μπαρμπούνι (Mullus surmuletus) – Striped red mullet appeared first on Lemnos Nature.