Μεταναστεύει αλλά διανύει μικρές αποστάσεις στα βόρεια, κατά τα άλλα επιδημητική. Είναι ένα κοινωνικό είδος, συχνά αναπαράγεται κοντά στον άνθρωπο σε κάστρα, τρύπες κτιρίων, σε πάρκα και δάση φυλλοβόλων δέντρων αλλά μπορούμε να την συναντήσουμε και σε θαλάσσιους γκρεμούς ή σε νησίδες.

Η κάργια ζευγαρώνει δια βιόυ και το ζευγάρι είναι σχεδόν πάντα μαζί. Ψάχνει τροφή ομαδικά (ιδιαίτερα το φθινόπωρο) και το σούρουπο συγκεντρώνονται για να κουρνιάσουν σε κτίρια ή δέντρα. Είναι ένα είδος παμφάγο.

Κατάσταση πληθυσμού:  Η IUCN χαρακτηρίζει το είδος  ως (LC), η τάση του πληθυσμού του είναι σταθερή. Ενώ ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 39,000,000-84,999,999 άτομα σε όλο το φάσμα εξάπλωσης του.

Πληροφορίες -Πηγές:

Τα Πουλιά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης, 2η έκδοση, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, ISBN 978-960-6861-33-8, σελ:364

[27/10/2020] https://www.iucnredlist.org/species/22705929/131943991

Φωτογραφίες: Φωτεινή Στεφανιδάκη

The post Κάργια -Κολοιός (Corvus monedula) -Eurasian Jackdaw appeared first on Lemnos Nature.

Συναντάται συχνά σε μικρά χαλαρά κοπάδια, δεν είναι πολύ ντροπαλός και παραδοσιακά τον εντοπίζουμε σε αγροτικές περιοχές. Αναπαράγεται σε ανοικτές καλλιεργημένες εκτάσεις με σιτηρά, καλαμπόκι και ψυχανθή αλλά συναντάται και σε βοσκοτόπια σε χαμηλούς αγκαθωτούς θάμνους. Χρειάζεται ανυψωμένες θέσεις για να κελαηδά.

Κατάσταση πληθυσμού:  Η IUCN χαρακτηρίζει το είδος  ως (LC), παρόλα αυτά η τάση του πληθυσμού του είναι πτωτική. Ενώ ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 180.000.000-319.999.999 άτομα σε όλο το φάσμα εξάπλωσης του.

Χάρτης εξάπλωσης

Απειλές: Εντατικοποίηση της γεωργίας και αύξηση της χρήσης φυτοφαρμάκων.

Πληροφορίες -Πηγές:

Τα Πουλιά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης, 2η έκδοση, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, ISBN 978-960-6861-33-8, σελ:402

[04/11/2019] https://www.iucnredlist.org/species/22721020/131886792

[04/11/2019] https://www.rspb.org.uk/birds-and-wildlife/wildlife-guides/bird-a-z/corn-bunting/

The post Τσιφτάς (Emberiza calandra) -Corn Bunting appeared first on Lemnos Nature.

Είναι επιδημητικός στον ελλαδικό χώρο αλλά συναντάμε και πολλούς χειμερινούς επισκέπτες. Αναπαράγεται σε δασύλλια, θαμνώδεις εκτάσεις, παρυφές δασών (φωλιάζει σε δέντρα, συχνά κυπαρίσσια και θάμνους) αλλά και στα χωριά (πάρκα, κήποι, κ.α.). Είναι ένα ντροπαλό και επιφυλακτικό είδος.

Κατάσταση πληθυσμού: Η IUCN χαρακτηρίζει το είδος  ως (LC) και θεωρεί την τάση του πληθυσμού του σταθερή. Ενώ ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 48.000.000 -74.000.000 άτομα σε όλο το φάσμα εξάπλωσης του.

Απειλές: Παράνομη παγίδευση και αιχμαλωσία.

Προστασία: Ο Φλώρος περιλαμβάνεται στη Συνθήκη της Βέρνης (Παράρτημα ΙΙ), ως προστατευόμενο είδος.

Μπορείτε να ακούσετε το κελάηδισμα του φλώρου εδώ

Πληροφορίες -Πηγές:

Τα Πουλιά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης, 2η έκδοση, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, ISBN 978-960-6861-33-8, σελ:380

[04/11/2019] https://www.iucnredlist.org/species/22720330/132000123

Φωτογραφία: Φώτω Κόνσολα

The post Φλώρος (Chloris chloris) -European Greenfinch appeared first on Lemnos Nature.

Η μεγάλη ιστορία του, αφρικανικής καταγωγής (Μαρόκο/Αιθιοπία), πουλιού αυτού στην Ελλάδα, δεν συνοδεύεται μόνο από θρύλους και παραδόσεις, αλλά και εκτροφές, οι οποίες καλλιέργησαν τοπικές ποικιλίες σε διάφορα μέρη της. Είναι άδικο το ότι δεν ασχολήθηκε κανείς με το αυτόχθονο γενετικό υλικό που δημιουργήθηκε στα 2500 έτη και το οποίο χάθηκε με την εισαγωγή ξενικού.

Οι τοπικές ονομασίες μαρτυρούν την ύπαρξη και γνώση της Φραγκόκοτας (Numida meleagris sabyi/meleagris) σε πολλά μέρη, εκτός από την αρχαία μελεαγρίς (παρεμφορά της μελεναργίς) και νουμίδα, χρησιμοποιούνται ανά περιοχές οι ονομασίες φαραώνια, κροκράνες, κοκράνες, τσικρικόνια, πετρόκοτες, κουκουράνες κλπ. Δυστυχώς, οι μαρτυρίες για εγχώριες ποικιλίες είναι σχεδόν μηδαμινές και η γνώση ανεπαρκής, ελάχιστες είναι οι μορφολογικές περιγραφές και συμπεριφορές (π.χ. χαρακτηρισπκές άγριες συνήθειες) και σχεδόν άγνωστες οι σημερινές περιοχές διατήρησής τους.

Μοναδική περιοχή που έχει αναφερθεί ως παραδοσιακός τόπος εκτροφής και επιβιώνουν ντόπιοι πληθυσμοί μέχρι σήμερα, είναι η Λέσβος. Το πτηνό υπάρχει στο νησί από πολύ παλιά και μέχρι πριν λίγα έτη ήταν διαδεδομένο σε οικόσιτη και άγρια μορφή· εμφανίζει ποικιλία χρωματικών αποχρώσεων και μικρό σωματικό βάρος. Σήμερα υπάρχει ένας πληθυσμός 200-300 πουλιών σε άγρια κατάσταση και κατά τους χειμερινούς μήνες αποτελεί θηραματικό στόχο.

Άλλες περιοχές που έχουν εντοπιστεί ντόπιοι πληθυσμοί είναι ο Έβρος, η Ρούμελη και περιοχή της Ελασσόνας, χρήζουν όμως τεκμηρίωσης. Η έως τώρα έρευνα έχει βρει αυτά τα ελάχιστα μεν, αλλά σημαντικά στοιχεία γι’αυτό το πουλερικό και συμβάλει έτσι στη νέα γνώση της πλούσιας ελληνικής αγροβιοποικιλότητας. Οι έρευνες δεν σταματάνε και η γνώση για τις ελληνικές Φραγκόκοτες θα διευρυνθεί μέσω προσπαθειών ανακάλυψης παλαιών πληθυσμών και αδιάλειπτης αναζήτησης κέντρων παραδοσιακών εκτροφών με σκοπό την διαφύλαξή τους.

Κείμενο – φωτό: Χριστόπουλος Απόστολος, Αγροπεριβαλλοντολόγος M.Sc.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ [τεύχος 6, Απρ. – Ιούν. 2013] Περιοδική έκδοση της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας και Διάσωσης των αυτοχθόνων φυλών κατοικίδιων (αγροτικών & οικόσιτων) ζώων.

Η ιστοσελίδα της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας και Διάσωσης των αυτοχθόνων φυλών κατοικίδιων

http://www.amalthia.org/el

The post Φραγκόκοτα: ένα από τα αρχαία οικόσιτα πτηνά της Ελλάδας appeared first on Lemnos Nature.

Είναι πουλί που δραστηριοποιείται συνήθως τη νύχτα και αυτό καθιστά δύσκολη την παρατήρησή της.

Αναπαραγωγή: Ανήκει στα είδη που αναπαράγονται στην περιοχή. Δημιουργεί τη φωλιά της πάνω από την επιφάνεια του νερού, ανάμεσα στους καλαμιώνες, δίνοντας της σχήμα ρηχού πιάτου. Για υλικά κατασκευής της φωλιάς είναι τμήματα φυτών από το γύρο περιβάλλον. Γεννά δύο φορές το χρόνο, περίοδο Μαΐου-Αυγούστου.

Τροφή: Τρέφεται κυρίως με έντομα και μαλάκια που βρίσκει ψάχνοντας στο λασπώδες έδαφος και στα ρηχά νερά. Μικρά ψάρια, βατράχια και νεκρά μικρά θηλαστικά συγκαταλέγονται επίσης στις τροφικές προτιμήσεις της.

Πληροφορίες:

Τα πουλιά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης. Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία. 2η έκδοση. σελ: 124-125

https://www.katakali.net/drupal/ydrobia-parydatia/nerokotsela [1/12/2016]

Φωτογραφίες:

http://www.naturephoto-cz.com/%CE%9D%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B1-picture_gr-20818.html [1/12/2016]

http://www.naturephoto-cz.com/%CE%9D%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B1-picture_gr-20815.html  [1/12/2016]

The post Νεροκοτσέλα (Rallus aquaticus) appeared first on Lemnos Nature.

Η Σταχτοσουσουράδα έχει γκρι ράχη και κίτρινη κοιλιά και όπως όλες οι σουσουράδες χαρακτηρίζεται από τα λεπτέ ποδιά και ράμφος καθώς και από την μακριά ουρά. Στο είδος παρατηρείται εποχιακός αλλά και φυλετικός διμορφισμός. Είναι επιδημητικό είδος.

Βιότοπος

Εμφανίζεται και φωλιάζει σε περιοχές με τρεχούμενο νερό (ποτάμια, ρέματα κ.α.), συχνά θα τη δούμε μόνη της ή σε ζευγάρια να κινείται κοντά στο νερό και να κυνηγά μικρά έντομα και ασπόνδυλα. Είναι είδος που δεν του αρέσει ιδιαίτερα να δημιουργεί κοπάδια αλλά να κινείται το κάθε άτομο στη δική του χωροκράτεια, για το λόγο αυτό θα δούμε κάποιες φορές να κυνηγάει η μια την άλλη ώστε να “προστατέψει” την περιοχής της.

Τροφή

Η τροφή της αποτελείται από μικρά έντομα ή ασπόνδυλα που βρίσκει και πιάνει είτε πετώντας είτε ψάχνοντας στις άκρες των ρεμάτων και των νερών.

Αναπαραγωγή

Δημιουργεί τη φωλιά της σε κοιλότητες στις άκρες των ρεμάτων, στις ρίζες των δέντρων ή σε παλιά κτίρια. Από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο γεννά 2 φορές από 4-5 αυγά την κάθε φορά.

Καθεστώς προστασίας

Η Σταχτοσουσουράδα συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για την διατήρηση της άγριας ζωής και των οικοτόπων.

Πληροφορίες:

https://www.katakali.net/drupal/ydrobia-parydatia/staxtosoysoyrada  [9/9/2016]

Φωτογραφία: Αναστασία Παρίση

The post Σταχτοσουσουράδα (Motacilla cinerea) appeared first on Lemnos Nature.

Τάση παγκόσμιου πληθυσμού

• Καθοδική ↓

Το είδος ονομάστηκε προς τιμήν του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου Αριστοτέλη, αλλά ο λόγος ονοματοδοσίας είναι άγνωστος. Η αγγλική ονομασία του είδους (shag) έχει μεσαιωνική προέλευση. Η ελληνική λαϊκή ονομασία οφείλεται στο σκούρο χρώμα του πτηνού («κόρακας»), σε συνδυασμό με τα θαλάσσια ενδιαιτήματά του.

Tο είδος απαντά αποκλειστικά στον Παλαιό Κόσμο και, συγκεκριμένα, στις ακτές της Ευρώπης και της Β. Αφρικής.

Η Ευρώπη αποτελεί την σημαντικότερη αναπαραγωγική επικράτεια του είδους, ταυτόχρονα και επικράτεια διαχείμασης, κυρίως σε όλες τις ακτές του Ατλαντικού στα δυτικά. Σημαντική περιοχή για το είδος αποτελεί και η Μεσόγειος (Ιβηρικός τομέας, Σαρδηνία, Κορσική, Β. Αδριατική, Ιόνιο, Αιγαίο και Κρητικό Πέλαγος, ανατολικά μέχρι την Κύπρο και τις απέναντι μικρασιατικές ακτές, ακτές Β. Αφρικής), Μαύρη Θάλασσα, Ισλανδία, Βόρεια Θάλασσα και Θάλασσα Νορβηγίας μέχρι τον Αρκτικό Κύκλο και την χερσόνησο Κόλα στην ΒΔ. Ρωσία..

Στην Αφρική, πέραν των μεσογειακών ακτών, υπάρχουν πληθυσμοί στις ατλαντικές ακτές του Μαρόκου.

Ο θαλασσοκόρακας θεωρείται κυρίως επιδημητικό πτηνό, καθώς οι περισσότεροι πληθυσμοί του είναι καθιστικοί, ιδιαίτερα στα νότια. Ωστόσο, υπάρχει μετα-αναπαραγωγική διασπορά κάποιων πληθυσμών, μικρή στα νότια και μεγαλύτερη στα βόρεια, ιδιαίτερα των νεαρών ατόμων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει ανάμιξη καθιστικών με μεταναστευτικούς πληθυσμούς, σε όλες τις περιοχές αναπαραγωγής. Όλοι οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί του Ατλαντικού παρουσιάζουν διασπορά κατά μήκος των ακτών, αν και αυτή δεν είναι, συνήθως, τόσο εκτεταμένη όσο συμβαίνει στον συμπατρικό κορμοράνο. Εξαίρεση αποτελούν οι πληθυσμοί στην Ισλανδία που θεωρούνται επιδημητικοί. Από τους πληθυσμούς που αναπαράγονται στην περιοχή του Μουρμάνσκ, μερικοί είναι καθιστικοί και μερικοί μετακινούνται στα νοτιοδυτικά, προς τις νορβηγικές ακτές, σε γεωγραφικό πλάτος 65°. Οι πληθυσμοί της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας είναι, κυρίως, καθιστικοί αλλά κάποιοι διασπείρονται ακολουθώντας τα κοπάδια ψαριών.

Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Σουηδία και την Δανία, την Αυστρία και την Μάλτα, την Συρία και το Καζακστάν.

Στην Ελλάδα, ο θαλασσοκόρακας απαντά κυρίως ως επιδημητικό είδος σε όλη σχεδόν την θαλάσσια επικράτεια. Από την Κρήτη αναφέρεται ως μόνιμο πτηνό όπως και από την Κύπρο.

Βιότοπος

Το είδος καταλαμβάνει θαλάσσια οικοσυστήματα, χωρίς να απομακρύνεται ιδιαίτερα από την στεριά.  Δείχνει ισχυρή προτίμηση για τις βραχώδεις ακτές και τα νησιά  που βρέχονται από βαθιά, καθαρά νερά  και προσφέρουν τροφή πάνω από αμμώδεις και βραχώδεις βυθούς.  Προτιμά επίσης προστατευμένα από τους ανέμους αλιευτικά πεδία, όπως όρμους και κανάλια, αν και γενικά αποφεύγει τις εκβολές ποταμών, τους ρηχούς, λασπώδεις κολπίσκους και τα φρέσκα ή υφάλμυρα νερά.

Στην Ελλάδα ο θαλασσοκόρακας απαντά σε παράκτιες βραχώδεις περιοχές, σπανιότερα σε λασπώδεις ή αμμώδεις ακτές και προς τα ηπειρωτικά.  Οι περισσότερες φωλιές βρίσκονται σε απρόσιτες ορθοπλαγιές και ακατοίκητες βραχονησίδες.

Βιομετρικά στοιχεία

• Μήκος σώματος: (65-) 68 έως 78 (-80) εκατοστά
• Άνοιγμα πτερύγων: (90-) 95 έως 105 (-110) εκατοστά
• Μήκος χορδής πτέρυγας: 27,4 ± 0,6 εκατοστά [Εύρος 26,5 – 28,1 εκατοστά (σε δείγμα Ν=42 ατόμων στο Ηνωμένο Βασίλειο)], 26,3 ± 0,7 εκατοστά [Εύρος 25,2 – 27,5 εκατοστά (Ν=50)]
• Βάρος: 1,83 – 2,20 κιλά (Ν=28), 1,52 – 2,10 κιλά (Ν=31)

Τροφή

Το είδος είναι σχεδόν ή αποκλειστικά ιχθυοφάγο, τρεφόμενο με ευρύ φάσμα βενθικών, βενθοπελαγικών και πελαγικών ψαριών, τα οποία κινούνται κοπαδιαστά. Τα μέλη της οικογενείας Ammodytidae κυριαρχούν στο διαιτολόγιο των βρετανικών και μερικών ισπανικών πληθυσμών,  ενώ περιλαμβάνονται πάντοτε στην διατροφή του είδους και στις περισσότερες άλλες περιοχές που έχουν μελετηθεί. Συνήθως αλιεύονται πάνω ή κοντά στην επιφάνεια του βυθού. Άλλα είδη ψαριών περιλαμβάνουν μέλη των οικογενειών Gadidae (Trisopterus spp.), Clupeidae, Cottidae, Labridae  Gobiidae καιCarangidae.

Ωστόσο, οι θαλασσοκόρακες μπορεί να τρέφονται, επίσης, με μικρό αριθμό Πολύχαιτων δακτυλιοσκωλήκων,Κεφαλόποδα ή άλλα Μαλάκια και μικρά βενθικά Μαλακόστρακα.  Οι νεοσσοί σιτίζονται σχεδόν αποκλειστικά με ψάρια της οικογενείας Ammodytidae. Οι μεσογειακοί πληθυσμοί τρέφονται κυρίως με παράκτια ψάρια, τα οποία αλιεύονται από τον πυθμένα ή αρκετά πάνω από αυτόν, σε βραχώδεις ή αμμώδεις βυθούς. Ωστόσο, τα είδη εκείνα που είναι σημαντικά για την αλιευτική οικονομία του ανθρώπου, δεν φαίνεται να συνιστούν μεγάλο μέρος του διαιτολογίου τους.

Πληροφορίες:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%BF%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82

Αρχική φωτογραφία: Αναστασία Παρίση

Φωτογραφία ατόμου: Andreas Trepte

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%BF%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82

http://photo-natur.de/

The post Θαλασσοκόρακας (Phalacrocorax aristotelis) appeared first on Lemnos Nature.

Κατάσταση πληθυσμού: Η IUCN χαρακτηρίζει το είδος  ως Ελάχιστης Σημασίας (LC).

Απειλές:  Οι αυξημένες ανοιξιάτικες θερμοκρασίες  οδηγούν ορισμένους πληθυσμούς σε μειωμένη αναπαραγωγική επιτυχία. Κυρίως λόγο της αναντιστοιχίας μεταξύ των τροφικών διαθέσιμων και των απαιτήσεων των νεοσσών.

Πληροφορίες -Πηγές:

Τα Πουλιά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης, 2η έκδοση, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, ISBN 978-960-6861-33-8, σελ:342

16/12/2017 http://www.iucnredlist.org/details/22735990/0

Φωτογραφία: Αναστασία Παρίση

The post Καλόγερος (Parus major) appeared first on Lemnos Nature.

Αναπαράγεται σε ανοικτά δάση φυλλοβόλων και μικτά, βοσκοτόπια με δέντρα, πάρκα. Στην Ελλάδα, απαντά σε ποικίλες ανοικτές δασώδεις περιοχές.

Τροφή κυρίως μυρμήγκια, περνά πολύ ώρα στο έδαφος. Δειλός και καχύποπτος. Είσοδος της φωλιάς περ. 6*7 εκ.

Πληροφορίες

Τα πουλιά της Ελλάδας, της Κύπρου & της Ευρώπης, Οδηγός αναγνώρισης, 2η έκδοση

Σκίτσο: Francis Dhomont sonoloco.com

The post Πράσινος Δρυοκολάπτης (Picus viridis) appeared first on Lemnos Nature.

Courtesy Dave Wragg Images

Είναι ένα είδος γνωστό και συνδεδεμένο με τον άνθρωπο από την αρχαία Ελλάδα. Είναι μόνιμος κάτοικος περιοχών όπως: αγροτικές περιοχές με βράχια, ανοικτές εκτάσεις, σκόρπια δέντρα, μάντρες, αμπέλια, ξερολιθιές, συχνά σε κάστρα και αρχαιολογικούς χώρους. Θεωρείται εν μέρη ημερόβιο είδος αφού κάθεται εκτεθειμένη και παρατηρείται πιο εύκολα από άλλες γλαύκες.

Τροφή: έντομα, πουλιά, μικρά αμφίβια και φίδια.

Φωλιάζει σε τρύπες κτιρίων, βράχων, αλλά και σε ξερολιθιές και δέντρα.

Πληροφορίες:  Τα πουλιά της Ελλάδας, της Κύπρου & της Ευρώπης, Οδηγός αναγνώρισης, 2η έκδοση, σελ: 232

Φωτογραφίες: Dave Wragg, Φώτω Κόνσολα

The post Κουκουβάγια, Αθηνά η νυκτία (Athene noctua) appeared first on Lemnos Nature.